Viviane Spanoghe is al lang een vaste waarde onder de groten van het Belgische muziekleven. Haar bijzondere verdienste voor de hedendaagse Belgische muziek werden in 2020 gehuldigd met de uitreiking van de Fugatrofee van de Unie van Belgische componisten voor haar levenswerk tot op heden. Ze heeft zowel speciaal voor haar gecomponeerde of aan haar opgedragen werken van Dirk Brossé, Franklin en Jean Gyselynck, Elias Gistelinck, Marc Matthys, Peter Swinnen, Jan Van Landeghem en Annelies Van Parijs gecreëerd of een vaste plaats bezorgd in het concertleven. Ze besteedt bovendien bijzondere aandacht aan werken van de grote Belgische of van België afkomstige componisten uit het verleden: François Servais, Paul Gilson, Godfried Devreese, Henri Vieuxtemps en in het bijzonder César Franck, Joseph Jongen, Guillaume Lekeu en Albert Huybrechts. Onlangs heeft haar jarenlange muzikale partner, de eminente pianist André De Groote, met wie ze nagenoeg het gehele repertoire voor cello en piano heeft opgevoerd en die zich sedert enkele jaren toelegt op compositie, meerdere werken voor haar geschreven.
Haar discografie is dan ook even omvangrijk als veelzijdig. De creatie van een bewerking van Beethovens trio voor strijkers op. 3 (tijdens zijn leven gepubliceerd als duo voor piano en cello onder opusnummer 64), van George Enescu's Nocturne & Saltarello alsook de Sonate Synthétique van de vrijwel onbekende Franse componiste Jeanne Barbillion maken deel uit van een rijk aantal creaties van werken van hedendaagse Belgische componisten, maar ook hier te lande onbekende Armeense of Maltese componisten zoals Charles Camilleri. Daarbij komt een uitgebreid repertoire voor cello, zowel in kamermuzikale bezetting alsook concerti met orkestbegeleiding. Dit repertoire heeft ze nog aangevuld met een eigen bewerking van Georg Philipp Telemanns solosonate in re groot voor viola da gamba uit de verzameling "Der getreue Music-Meister". Haar opnames van de twee celloconcerti van Dmitri Sjostakovitsj met het Symfonieorkest van de Sofia Soloists onder Emil Tabakov van 1984 werden in 2010 , aangevuld met twee sonates voor cello en piano van dezelfde componist, en nogmaals in 2020 opnieuw uitgebracht. Dit getuigt ervan hoezeer ze een referentie geworden zijn, wat ook bevestigd wordt door de internationale muziekkritieken. Ook andere opnames, die bij Naxos, Adda, RGIP, Talent en Etcetera verschenen, en in het bijzonder haar opname van de zes cellosuites van Bach (bij Solal), kregen een zeer hoge waardering.
Onlangs heeft ze een zeer geslaagde diepzinnige opname gemaakt van werken van Galina Iwanowna Ustwolskaja en Alfred Schnittke met haar nieuwe duopartner Jan Michiels. Ook de zopas verschenen cd "French Sonatas" met werken van Jean Huré, Jeanne Barbillion en Joseph-Guy Ropartz getuigen van haar openheid, nieuwsgierigheid, ontdekkingsvreugde, zeer brede repertoirekennis en haar onmiskenbare zin voor muzikale kwaliteit.
Haar artistieke credo ontwikkelde ze op basis van wat ze bij haar docenten János Starker en Maria Kliegel heeft geleerd: aan het ideaal van ontspannen, en toch bewust, precies en oprecht musiceren voegde ze haar geheel persoonlijke toets toe. Ze dient de muziek compromisloos en heeft een individuele, van een diepe, warme sonoriteit doordrongen eigen toon gevonden waarmee ze de geest in de muziek zijn volle uitdrukking kan geven. Dit veronderstelt een absolute getrouwheid aan de oorspronkelijke partituur, alsook een intense wisselwerking met het publiek.Viviane Spanoghe wijdde zich sinds vier decennia ook intensief aan het onderwijs, waarvan meer dan 30 jaar aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel.
Ze blijft beschikbaar om haar uitgebreide ervaring als concertmusicus en muziekpedagoog te delen met de volgende generatie.
